miércoles, 22 de marzo de 2017

La Villa de Pontevedra en Televisión Española (1984)

Fragmento de un documental emitido en televisión española titulado "Arte y Tradiciones Populares" y que la cadena pública dedicó, entre otras, a la "villa" de Pontevedra a comienzos de 1984. El video hace un recorrido por las calles, plazas y soportales de nuestra ciudad.

lunes, 20 de marzo de 2017

A tenda da miña tía Marisa


No edificio número 1 da Praza de España, A Farmacia de Lorente, o estanco de Serafina, a tenda de Marisa, Callón na porta da súa barbería que despois sería Fotografía Olimpio e, na esquina, a Cafetería Lar
A miña tía entre fontanedas, nocillas e frutas
En 1968 foi o último ano que a miña familia vivia na rúa San Sebastián. Vivía xunto con meus avos maternos, miña tía Marisa, miña nai e meus dous irmans nun baixo pequeno e moi humilde da rúa cega. Á mesma vez que comezabamos co negocio familiar cambiabamonos de casa e nos trasladabamonos a vivir ata a nova/vella rúa Monteleón no barrio da Moureira. A miña tia Marisa había collido un traspaso dun pequeno local que tiña o portal do numero un da Praza de España. Ali estaba o estanco de Serafina que llo traspasou ao miña tia por 50.000 das antigas pesetas, (300 euros dos de agora). Durante once anos o vello mostrador funcionou como a típica tenda de comestibles e foi un surtidor de bocadillos para os centos rapaces e rapazas que estudiaban o vello Bacharelato no Instituto Valle Inclan que estaba na Alameda.

Miña tía e miña nai, detrás Carmiña a da cociña do Lar
Ali nese número un do edificio da Praza de España a tenda convivía coa Farmacia de Lorente e o estanco de Serafina, que despois do traspaso se montou no local do lado, a barbería de Callón que a mediados dos setenta se xubilaría e pasaría a ser o negocio de Olimpio os da Fotografía, e xa na esquina con riestra, a Cafetería Lar e Foto Chao.
En 1979 e ata a xubilación da miña tía o negocio familiar dou un cambio radical e pasou a ser quiosco de venta de prensa e revistas que é como en realidade case toda a xente o coñeceu. Abríase todolos días e foi un negocio moi escravo para a miña nai, miña tía e incluso a miña avoa. Máis de catorce horas de traballo durante sete días á semana con solo o domingo pola tarde para descansar. A tenda primero e quiosco despois era a miña parada para coller o bocadillo camiño do meu colexio Academia Cervantes na Praza Méndez Núñez e a miña última parada, tamén, para ir comendo calquera cousa camiño da miña casa en Monteleón. Hoxe co edificio reformado xa non queda rastro de que alí durante máis de coarenta anos estuvo a tenda da miña tía Marisa e cada vez que paso por allí veñenme os recordos da miña infancia.
En 1979 a tenda pasou a ser quiosco de prensa. Na imaxe os "veciños" na inauguración, Mari Carmen a da farmacia, os nenos Dani, neto da estanqueira Serafina e Fátima a filla dos do Lar, detrás désta, Pepita a súa nai e dona da Cafetería, ao lado Lolita a filla de Serafina, Jesusa que traballaba no edificio e Maribel.
Pola esquerda, miña avoa, Maribel a de Olimpio co seu fillo en brazos, Marisa, e detrás do mostrador, Fatima a "nena" do Lar  nunha imaxe xa do quiosco.

martes, 14 de marzo de 2017

A Praza da Pedreira

Mulleres diante do arco de entrada da Pedreira desde a rúa César Boente
Outras das magníficas imaxes que o fotografo alemán Otto Wunderlich plasmou no século XX na súa estancia pola xeografía pontevedresa, a Praza de Mugartegui máis coñecida popularmente como da Pedreira. Na miña opinión un dos recunchos máis bonitos de Pontevedra, aínda que "outras se leven a fama, e lugar de xogos moitas veces na miña niñez xunto á chavalada da Praza da Verdura. Aí estivo tamén a Academia Jovellanos e aí ensaiabamos alá por finais dos sesenta algunha vez que outra os bailes dos cabezudos para as Festas de Santiaguiño do Burgo e da Peregrína ainda que ao final o meu avo nunca me deixaba sair na procesión...

Como conta Juan Juega Puig no seu libro sobre as Rúas de Pontevedra: "A Praza da Pedreira alude a unha rúa ou praza enlousada, en contraposición ás rúas sen pavimento, como era normal na Idade Media e  aínda na Moderna. Algo que sucede coa dos Caas e en contraposición á do Barral, que converterían as chuvias nun auténtico lamazal. Que a pavimentación pétrea dea nome a unha rúa debe relacionarse co insólito deste feito dentro do que é unha poboación medieval; este pavimento evitaba o continuo encharcamento debido á proximidade do río Lérez coas súas constantes enchentes".


Imaxes de Otto Wunderlich na Fototeca Nacional de España

lunes, 13 de marzo de 2017

A Basílica

Maxestuosa e impoñente vese á Basílica de Santa María A Maior sobre o Río Lérez desde o "paseo" de Domingo Fontán (As Correntes). Imaxe do fotógrafo alemán Otto Wunderlich na súa "visita" a Pontevedra onde deixou mostra moito antes de que chegase o "progreso" dun das contornos máis bonitos de Pontevedra. O tempo encargouse de arruinar esta foto.

domingo, 12 de marzo de 2017

O novo estanque das Palmeiras

Un servidor coa miña tia Marisa no estanque das Palmeiras
¿Tes unha foto de neno nas Palmeiras...? pois axudemos a Meli Fandiño e ao Concello de Pontevedra na sua exposición que verá á luz no próximo mes de Maio e que datará sobre a inauguración dun renovado estanque dos patiños das Palmeiras. Creo que os da miña xeneración temos todos ou casi todos unha foto feita polos fotógrafos da rúa ou minuteiros entre os anos 50 e 70  ─que é o unico requisito que nos pide a periodista─  cos nosos pais ou irmans diante das raniñas ou coa mona tan famosa que tiñamos naqueles anos no noso parque. Xa o sabedess a bucear nos albumes familiares e si encontrades algunha imaxen facede click nesta dirección www.pontevedra.gal/expo-palmeiras ou si non podedes pois achegala ata a rua Michelena 30 (Concello) na pranta 3ª onde está as oficinas da Alcaldía. Por último o arquivo que enviades via web non debe pesar máis de 11 megas.

jueves, 6 de agosto de 2015

O programa das festas de 1981.

Baixo o mandato do Alcalde Xosé Rivas Fontán facíase o programa das festas de fai 34 anos. Editado en formato librillo como viña sendo habitual tivo a colaboración, entre outros, de persoaxes "históricos" como foron Balbino de las Fuentes Mora e Paco Vélez, traballadores neses tempos da radio EAJ-40 "Al servicio de toda la provincia". Todas as imaxes do interior fueron feitas por Curro Volta e o imprimiron nunha das empresas emblemáticas pontevedresas naquel tempo como foi Artes Gráficas Portela.

Programa de Festas da Pelengrina, 1981.


miércoles, 29 de julio de 2015

Programa de fiestas de La Peregrina, 1926.



Ya pasó San Xoán, San Benitiño y nuestro Santiaguiño del Burgo, ya estamos en pleno verano y queda tan solo una semana para que entremos de lleno en la semana grande de nuestra ciudad, las Fiestas de La Peregrina. Y mientras podemos pinchar en el enlace y ojear como eran las fiestas de nuestros abuelos en el cuadernillo que se hizo en 1926.



viernes, 24 de julio de 2015

Xa estamos en Santiaguiño.

Os veciños do Burgo co Santo. Foto (www.archicompostela.org)


Como cada víspera do 25 de xullo e desde fai xa moitos anos os veciños do pontevedrés barrio do Burgo ofrecénlle ao seu Patrón, Santiaguiño, os primeros frutos do ano. O santo, que preside a capela que foi trasladada, xa fai tempo, a zona sur do vello estadio de Pasarón, sae en procesión todolos 24 deste mes ata a casa situada na rúa Santiña, no Camiño Portugués, para á ofrenda das uvas e o maiz. Nesta casa se da a extrana circunstancia de que as uvas tintas maduran antes de tempo ainda que os veciños do Burgo o atribuen a que é unha concesión do Santiago Apóstol "que evanxelizando a zona encontróuse cansado e nesta casa lle deron cobixo ata a súa marcha e, en agradecemento, o Santo, fixo a milagre de que os frutos maduraran antes".
A procesión coa imaxe a hombros dos veciños termina coa ofrenda dos racimos de uvas e un pendón de maiz ao pe da talla de Santiaguiño para logo regresar ao seu templo parroquial.


Video: O Santo en Procesión pola rúa Santiña.

miércoles, 4 de febrero de 2015

«Revolver» el far-west de Pontevedra.

En plena "movida" pontevedresa un rinconcito del lejano oeste se instauró en Pontevedra. "Revolver" en la Avenida de Vigo fue centro durante la década de los ochenta de la última copa de la noche pontevedresa. El proyecto que tuvo bastante aceptación tuvo que cerrar a los 3 años. ¿Quién no se tomó la "última" en el viejo Saloom del Revolver...?









jueves, 28 de agosto de 2014

"El sueño americano de John Balan", 1983.

El programa "Vivir cada día" de Radio Televisión Española emitió en abril de 1983 el documento "El sueño americano de John Balan", dirigido por Ángel Peláez con apoyo de los cámaras José Delgado y Manolo Yáñez y Andrés Cana, Óscar Danés en sonido e Iván Aledo como montador. La banda sonora y el tema "La balada de John Balan" fue compuesta por Luis "Queimada". En el docudrama, después de contarse la historia y la vida entonces de John Balan en Pontevedra y Seixo, Angel Peláez consiguió cumplir el sueño de toda la vida del marinense que era conocer América. Durante semana y media se rodaron secuencias en Nueva York en la Quinta Avenida, Broadway, Central Park, el mítico, por entonces local de country Lone Star, donde John se atrevió a subir al escenario, un increíble y surrealista paseo en helicóptero sobre Manhattan y la Estatua de la Libertad etc.



En Washington nuestro cowboy, después de visitar el Capitolio y el cementerio de Arlington intento sin éxito ser recibido en la Casablanca por Ronald Reagan. El viaje para Balan, según contó al volver Angel Peláez, fue agridulce: "disfruto enormemente durante todo el rodaje pero cuando se acercaba el momento de regresar a Pontevedra me dijo que él se quedaba allí, que se estaba dado cuenta de que había desperdiciado su vida como artista en Galicia y que Nueva York “era la autentica patria de John Balan”. Tuve que poner en marcha todas mis dotes de persuasión para convencerlo de que tenía volverse con nosotros. Creo que a la vuelta de América John ya no fue nunca el mismo y siempre me quedará la duda de si realmente fue una buena idea el haberlo llevado a América porque, sabido es que la mayoría de las veces los sueños cuando se hacen realidad dejan de ser sueños".
Sus últimos años los pasó por culpa de una enfermedad en el Asilo de Ancianos de Pontevedra y en 2008, desgraciadamente, nos dejó este "gran comedor de fanecas". Gracias a Manolito Yáñez, como siempre, por cedernos esta obra maestra.